Over een kleine twee weken is het zo ver: onze kroonprins wordt 2! Dit betekent dat we afscheid nemen van onze dreumes en dat meneer een heuse peuter wordt!  (De beruchte peuterpuberteitbuien zijn al lang aan de orde trouwens) Vandaag werden we al met onze neus op de feiten gedrukt, toen we hem voor het eerst naar de “grote kindjes” op het kinderdagverblijf brachten….

Vol enthousiasme stapte hij door de gang. Hij had er zin om weer te gaan spelen met de juffies en alle kindjes. Toen we zijn nieuwe groep binnenstapten moest ik even slikken. Daar ging hij dan, mijn kleine kereltje. Hij leek ineens op te merken dat hij niet in zijn vertrouwde groepje was en keek vragend naar me op. Ik nam hem op mijn arm en vertelde hem dat hij vandaag een paar uurtjes bij de grote kindjes gaat spelen, waarna hij weer naar zijn eigen groep terug gaat. Hij begroef zijn lieve koppie in mijn hals en hield me stevig vast. Mijn kleine, stoere kereltje, in de babygroep is hij de oudste en de grootste, hier is hij ineens weer de jongste en de kleinste. Met geduld en liefde zette ik hem aan tafel, waar de andere kindjes al met het alom bekende magic sand zaten te spelen. Heel voorzichtig begon hij mee te spelen. Ondertussen hield hij Etienne en mij scherp in de gaten. Toen wij aanvoelden dat hij wat begon te ontspannen, namen we afscheid en vertrokken. Mijn moederhart had het zwaar en ik slikte gauw een traan weg. Laurens zat daar zo dapper te wezen en liet geen traan…had hij weer, zo’n softe moeder! 😉 Zijn blik was een kruising tussen berusting en verbazing, alsof hij het allemaal nog niet helemaal kon volgen en het maar een beetje over zich heen liet komen.

Hij keek ons na tot we de deur door waren en nog een laatste keer hadden gezwaaid. Etienne en ik liepen door de gang naar buiten en ik zei: “Ik geloof niet dat ik hier ooit aan kan wennen..” Nu was het mijn beurt om dapper te zijn. Mijn dreumes wordt een peuter en ik sta erbij en kijk ernaar…

 

Liefs,
Breg


Berichten met een * in de titel bevatten commerciële content. Lees er meer over in de disclaimer .


Volg je mij al op Facebook , Instagram en Twitter ?



Bregje
Auteur

Bregje neemt geen blad voor de mond en schrijft regelmatig over taboes. Met de nodige humor weet ze haar lezers te inspireren, motiveren en te vermaken. Ze is getrouwd met Etienne en samen hebben ze een zoon, Laurens. Wil je Breg echt blij maken? Geef haar dan een zacht wit broodje met een ouderwetse draadjesvleeskroket!

17 Reacties

  1. Avatar

    Ahh kleine boefjes worden groot! Ik vind al dat Spencer zo snel groot wordt en die is ruim een half jaar jonger

  2. Avatar
    Manon Mullenders Antwoord

    Dan komt hij gezellig bij mij dochter Puck in het groepje, die ik vorige week op dezelfde manier als jou voor de aller eerste x naar de opvang bracht…
    Gelukkig hebben ze het wel naar hun zin 🙂

    • Bregje

      Oh echt? Ook in groepje 3? Wat leuk! Het is een fijne plek, dus dat scheelt inderdaad een hoop! <3

  3. Avatar
    Mathiske's mama blog Antwoord

    Kleine jongens worden groot. Dat lijkt me ook echt een moeilijk momentje, maar word vanzelf beter 😉

  4. Avatar

    oh zo herkenbaar… hier ook een ‘by by dreumes’ – peuter in wording… Het gaat veelte hard allemaal :(. Maar stiekem kun je ook heel trots zijn op het opgroeiend mensje dat het allemaal zo goed doet… toch?

  5. Avatar

    Ooh wat gaat het toch snel! Fiene wordt 6 junu ook al weer 2.. Aan de ene kant super leuk maar aan de andere kant.. *slik!*

  6. Avatar

    Wat gaat het snel hé! Mijn meisje mocht iets eerder naar de peutergroep ivm plek, maar waar ik haar nog wilde knuffelen en troosten omdat ze het vast moeilijk had, was zij al druk de baas aan het spelen over de rest.

  7. Avatar

    Oh hèhè… ik was even op een hele andere Bregblog blijkbaar.. (bregje), dacht even dat je je lay-out rigoureus veranderd had haha. Maar wat vliegt de tijd hè! Onze kids zijn wel (bijna?) tegelijk geboren zie ik. De mijne wordt op 29 mei 2 jaar. Wel nu al een hele meneer 😉

  8. Avatar

    Wat herkenbaar! Ik heb zitten huilen in de auto toen mijn oudste voor het eerst naar de peuterspeelzaal ging. Ze werd ineens zo groot en ik kon haar niet meer beschermen. En nog steeds raak ik emotioneel bij zulke veranderingen. Wordt nog wat tijdens afscheid groep 8 over een paar jaar haha, moet ze mij troosten in plaats van andersom..

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.