onder het mes - bregblogt.nl

Onder het mes….

Gisteren werd ik geopereerd. Huh? Wat? Yup, na 2 jaar leuren met één van de vervelendste zwangerschaps / bevallingskwalen ever, was er eindelijk een arts die me verloste van de pijn en de ongemakken. Op het onderwerp rust nog altijd een taboe, maar omdat ik denk dat ik niet de enige ben deel ik toch mijn verhaal…

Als je, pak ‘m beet, 37 uur ligt te bevallen, waarvan ruim 3,5 uur persen, kun je de klok erop gelijk zetten dat dit zijn sporen nalaat aan de zuidelijke regionen van je lijf. Moeder Natuur is zo ingesteld, dat ze de meeste sporen zorgvuldig en geduldig uitwist. Je vergeet hoeveel pijn het daadwerkelijk deed en je merkt er op den duur niks meer van dat die frisse gynaecologe met een schaar in je doos heeft zitten knippen. Maar 1 ding wist Moedertje Natuur in mijn geval niet op te lossen: de familie Zwellichaampje (edit: aambeien dus) die met Laurens mee naar buiten was gekomen.
Deze familie grijpt elke gelegenheid aan om naar buiten te treden. Alsof ze willen zeggen: “Joehoe! Wij zijn er nog hoor!!” Dit doen ze uiteraard niet stilletjes, nee, ze brengen een intens snijdende pijn met zich mee. Het liefst komen ze op visite als ik op een leuk feestje of festival ben, waardoor ik in de afgelopen twee jaar regelmatig huilend ben afgetaaid om met een flinje dosis pijnstillers in een warm bad te wachten tot de ergste pijn wegtrok. Regelmatig lag ik drie dagen plat van de pijn. Het heeft lang geduurd voordat ik ermee naar de huisarts stapte. Het is toch een taboe en een behoorlijk gênant onderwerp…

De 6e (!) arts aan wie ik mijn klachten voorlegde besloot echt in actie te komen. Ze nam mijn klachten serieus en deed ze niet af met “Ach, ze moet niet denken dat een operatie iets oplost!” (chirurg in ziekenhuis op de gang tegen arts assistent, over mij, I kid you not)

Enfin, gister was het zover. Ik mocht me om 11.15 melden in de kliniek. Ja, een kliniek, want het ziekenhuis was namelijk een doodlopend spoor, mede door de empathische chirurg van de quote hierboven.

Ik werd hartelijk ontvangen en mocht mezelf in een sexy wit operatiehemd en bijpassend netbroekje hijsen. Ik had echt gehoopt dat ik nooit meer zo’n onding aanhoefde, maar helaasch. Het wachten kon beginnen. En het duurde laaaahaaaaang! Ik was ingepland tussen 12.45 en 13.45 en dat liep behoorlijk uit. Gelukkig was mijn roodharige hunk mee en doodden we de tijd met slap geouwehoer, slechte selfies en een paar potjes candy crush. Ik was overigens vanaf middernacht al nuchter, dus het scheelde niet veel of Etienne’s hoofd veranderde in een enorme donut…

image
Je wordt vanzelf melig van al dat wachten...

Om 15.00 werd ik de OK op gereden, onder narcose gebracht en kon het feest beginnen. Om 15.45 werd ik wakker op de recovery. De uren daarna waren geen pretje en er zat niks anders op dan rustig blijven ademen en wachten tot het beter ging, zodat ik naar huis mocht.

Uiteindelijk kwamen we om 19.30 thuis en kon ik in mijn eigen bed verder herstellen. Met de nodige pijnstillets moet dat ook helemaal goedkomen. Ik heb redelijk geslapen vannacht, dus dat geeft de burger moed. Als t goed is behoort de feestvreugde-bedervende familie nu tot het verleden.

Tot slot, voor de dames die al lang met dergelijke klachten rondlopen: zoek een goede specialist! Ook al zit ik nu niet te juichen van plezier, uiteindelijk zal ik blij zijn dat ik over mijn schaamte ben heengestapt en hulp heb gezocht. Je mag me natuurlijk altijd mailen als je vragen hebt.Signature

*Disclaimer

About Bregje

Bregje is verliefd op Etienne (beter bekend als de Roodharige Hunk) en moeder van Laurens (2014). Op Bregblogt.nl vind je veel persoonlijke artikelen, boekreviews, shoplogs, recepten om je vingers bij af te likken en de tofste hotspots! Vaak met een korreltje zout, soms met een traantje en het liefst met veel humor!

41 thoughts on “Onder het mes….

  1. Wat goed dat je je verhaal deelt. Er zullen vast meer vrouwen zijn die hier last van hebben. Maar wat een slechte ervaring met de artsen. Gelukkig dat je hebt volgehouden. Ik wens je een spoedig herstel toe.

  2. Hopelijk ben je er nu van af!! Ik heb ze niet, maar loop al 2 twee jaar met een baarmoeder tussen mijn benen. Pas als hij eruit valt word ik geopereerd. Dus ik snap je pijn en dat je gewoon echt een operatie wil!! Sterkte met opknappen!

    1. Ah joh, dat is ook een pijnlijke bedoening. Hier waren ze ook verzakt, dus kan me daar wel iets bij voorstellen. Sterkte lieverd xx

  3. 🙂 Ook gij? Been there done that. Goed dat je een oplossing zocht! Fijn dat het achter de rug is. Zoen.

  4. Wat goed dat je toch naar een specialist bent gegaan en dat je je niet meteen bij de eerste de beste hebt laten afschepen! Veel succes met het herstel en hopelijk ben je nu van die nare klachten af! Liefs!

  5. Uhm… Heel naar voor je maar waar gaat het nu precies over? Aambeien? Kan het niet helemaal volgen… In ieder geval een voorspoedig hetstel gewenst, hopelijk ben je er van af! En idd soms maakt een bevalling meer kapot dan je lief is 😉 stom van die arts zeg… Wat een dodo

  6. Hopelijk ben je er nu vanaf. Wel ontzettend goed dat je het aankaart, want ik denk dat er inderdaad genoeg vrouwen rondlopen met dit probleem, maar er niet voor uit durven te komen!

  7. Goed dat je hierover schrijft !
    Al is het maar één of twee vrouwen die door jouw bericht eindelijk de stap durven zetten… ze zijn tenminste geholpen :).

  8. Wat slecht van die artsen zeg…echt onprofessioneel. Fijn dat je de stap genomen hebt. Hopelijk knap je snel op en heb je er geen last meer van!

  9. Wat fijn dat je er vanaf bent zeg!! Pijnvrij rondlopen… En wat goed dat je hierover schrijft !! Topper!! Hopelijk helpt het om het taboe te helpen doorbreken !! Voor nu: heel heel veel beterschap! Dikke kus uit Oisterwijk

  10. En hoe voel je je nu?! Lijkt me best een vreemde gewaarwording dat ze daar gaan lopen snijden haha! Je hebt het weer té leuk op papier (nja digitaal tekstdocument ofzo?) gezet. Sterkte met het herstel en hopelijk komen die eikels niet meer terug!

    1. Heb veel pijn, maar dankzij pijnstillers is het te doen. Is raar inderdaad! Maar was de enige optie nog, kon zo niet blijven rondlopen.. thanks! X

  11. You go girl! Goed dat je ermee naar de arts bent gegaan, hebt volgehouden na idiote reacties, èn met deze blogpost vast en zeker andere vrouwen op weg helpt! Succes met het herstel, hoop dat je je snel weer heel goed voelt!

  12. Wat goed dat je toch die stap heb gezet en jezelf niet meer laat pijn lijden. Vind knap dat je dit eerlijk durft te vertellen. Zo weten andere moeders ook dat het helemaal niet om te schamen is.

  13. Wat goed dat je door bent gegaan dat je iemand hebt gevonden die je goed helpt. Zo knap dat je over zo’n onderwerp schrijft. Zo knap als iemand zo persoonlijk is op haar blog. Top. Beterschap voor de komende dagen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.