Laatst vertelde ik al over 8 dingen die ik heb geleerd sinds ik moeder ben. (klik hier) En weet je, er is nog iets dat ik heb geleerd sinds ik zelf een kindje heb. Als mijn nichtje of neefjes verdrietig, moe of ziek waren, wilden ze altijd maar 1 ding: bij mama zijn. Ik voelde me dan altijd een beetje onzeker, omdat ik dacht dat het aan mij lag en ik ze niet kon troosten….

Daar zat wel wat in weet ik nu, want Laurens wil namelijk als hij verdrietig is ook het liefste bij Etienne of mij zijn. Een enorme eer vind ik dat nog steeds. Oh, ik kan echt gloeien van trots als hij zijn armpjes naar mij uitsteekt en zich tegen me aan nestelt. Een fractie van een seconde kan ik me dan zelfs een beetje verbazen:”Wauw, ik ben gewoon zijn mama!” Als hij op een verdrietig momentje bij iemand anders zit, voel ik me zelfs weleens een beetje schuldig als ik hem bij me neem. Ik heb namelijk het idee in mijn hoofd geplant dat ik Laurens niet van iemand anders schoot mag pakken als hij een klein snikje laat horen. Of zelfs als hij hard huilt. Want dan wil ik die ander niet kwetsen of het gevoel geven dat hij of zij Laurens niet kan troosten. Gelukkig bestaat er zoiets als moedergevoel dat op zo’n moment schreeuwt:”PAK HEM NOU GEWOON BIJ JE!!”  Fascinerend toch, dat ik denk dat iemand me stom vindt als ik mijn eigen kindje wil troosten?

Vorige week, tijdens een gezellige lunch met vriendinnen werd Laurens moe. Hij keek me bijna smekend aan en huilde zijn typische “Mama ik ben zo moeehoeee” huiltje en trok daarbij een pruillipje. Toen ik hem bij me pakte kroop hij helemaal tegen me aan en het was goed. Mijn lieve vriendin wist dit moment te vangen in een prachtige foto….

Kom maar bij mij….

Momenten om te koesteren zijn het, deze intense knuffels. Zeker omdat ze regelmatig maar 1 seconde duren, voor meneer weer alle kanten op draait met zijn koppie of heel hard begint te schreeuwen van algeheel ongenoegen. 😉 Elke keer opnieuw voel ik me beretrots, dat ik degene ben die hem kan troosten. Dat ik begrijp wat hij bedoelt en hem kan helpen. Soms kan ik het niet voor hem oplossen, maar dan verzachten mijn knuffels in ieder geval zijn verdriet. En dat veilige gevoel zal hij zich later hopelijk herinneren. Terwijl ik dit stukje schrijf, klinkt Marco Borsato zachtjes in mijn hoofd:

Kom maar bij mij
dan zet ik alles opzij
kom maar bij mij
huil lekker uit
en laat je tranen vrij

(Speciaal voor jullie de live versie, zet hem maar lekker hard!)

Herken je mijn gevoel?



Liefs,
Breg


Berichten met een * in de titel bevatten commerciële content. Lees er meer over in de disclaimer .


Volg je mij al op Facebook , Instagram en Twitter ?



Bregje
Auteur

Bregje neemt geen blad voor de mond en schrijft regelmatig over taboes. Met de nodige humor weet ze haar lezers te inspireren, motiveren en te vermaken. Ze is getrouwd met Etienne en samen hebben ze een zoon, Laurens. Wil je Breg echt blij maken? Geef haar dan een zacht wit broodje met een ouderwetse draadjesvleeskroket!

3 Reacties

  1. Pingback: Adieu April! | Breg Blogt

  2. Avatar

    Heel herkenbaar! Prachtige momenten. Mijn kids zijn hier ook zo verschillend in. Mijn oudste houdt niet zo van knuffelen, alleen bij het troosten soms of als we iets goed te maken hebben. Deze momenten zijn zo belangrijk. Mijn jongste heeft er echt nog behoefte aan, zo aanhankelijk. Het liefst is ze de hele dag bij mama. Als ik haar oppak, legt ze haar hoofdje neer en begint zachtjes te neuriën. Zo lief! Dan maakt mijn moederhart een sprongetje van geluk!!

  3. Avatar

    Mooi geschreven. En herkenbaar: hier ook zo’n knuffelkind die op dat soort momenten alleen maar haar moeder wil.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.